(ang. attention-deficit hyperactivity disorder, ADHD; attention deficit disorder, ADD)

zespół zaburzeń charakteryzujący się nadmierną aktywnością (hiperaktywnością, nadruchliwością), brakiem koncentracji uwagi oraz pobudliwością.

Choć objawy te pojawiają się w dzieciństwie, zespół może być rozpoznany dopiero w późniejszych latach życia.

Występuje często. W ostatnich latach stosowano wiele terminów do opisania tego typu zaburzeń: zaburzenia uwagi, hiperkineza, zespół hiperkinetyczny, zespół dziecka nadpobudliwego. Stosuje się także terminy zakładające dysfunkcję o podłożu organicznym: minimalne uszkodzenie mózgu, minimalna dysfunkcja mózgu, mniejsza dysfunkcja mózgu, zaburzenia uwagi z nadmierną aktywnością. ten ostatni termin częściowo pokrywa się z używanym w Polsce pojęciem dziecięcy zespół psychoorganiczny. Klasyfikacja Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego - DSM-IV, określa bardzo szczegółowo jakie muszą być spełnione kryteria aby można było rozpoznać ADHD. Wśród zaburzeń koncentracji uwagi wymienia się m.in. takie charakterystyki: dziecko nie jest w stanie skoncentrować się na szczegółach podczas zajęć szkolnych, pracy lub w czasie wykonywania innych czynności, popełnia błędy wynikające z niedbałości; często wydaje się nie słuchać tego, co się do niego mówi; często zapomina o różnych codziennych sprawach; często gubi rzeczy niezbędne do pracy lub innych zajęć np.: zabawki, przybory szkolne, ołówki, książki, narzędzia. O nadruchliwości, świadczą takie zachowania jak: dziecko często jest w ruchu; "biega jak nakręcone"; wstaje z miejsca w czasie lekcji lub w innych sytuacjach wymagających spokojnego siedzenia; często jest nadmiernie gadatliwe. Kolejna charakterystyką dziecka jest impulsywność: często ma kłopoty z zaczekaniem na swoją kolej; często przerywa lub przeszkadza innym (np. wtrąca się do rozmowy lub zabawy). By zdiagnozować ADHD objawy zaburzenia dziecka muszą ujawnić się przed 7 rokiem życia, występować przynajmniej w dwóch różnych typach sytuacji (np. w szkole i w domu) oraz w istotnym klinicznie stopniu upośledzać jego funkcjonowanie w którejś z dziedzin życia. Trzeba także wcześniej wykluczyć możliwość, że wymienione zachowania są symptomami innego zaburzenia psychicznego.

Powtarzanie się jakiejś głoski lub cząstki wyrazu na początku wyrazów, np. las - lina, papugi - parasolki.

Ogół czynności dokonywania rozkładu całości na poszczególne elementy składowe oraz scalania tych elementów w całość. Czynności te dotyczą też procesów poznawczych, analizy i syntezy doznań zmysłowych: wzrokowych, słuchowych, czucia dotyku i ruchu (kinestezji).

służy do odbioru bodźców słuchowych, w tym dźwiękowych mowy, ich spostrzegania i zapamiętywania. Uczestniczy w porozumiewaniu się za pomocą mowy.

są neurofizjologiczną podstawą odbioru i przetwarzania bodźców w spostrzeżenia, umożliwiających percepcje otaczającego świata. W czytaniu i pisaniu biorą udział analizator wzrokowy, słuchowy i skórno-kinestetyczny.

polegają na rozwijaniu fonologicznego aspektu języka, a zatem na doskonaleniu słuchu fonemowego oraz kształceniu umiejętności fonologicznych.

w przeciwieństwie do obniżenia wymagań to zastosowanie takich kryteriów egzekwowania wiedzy i umiejętności, które uwzględniają możliwości i ograniczenia, a więc dysfunkcje i mocne strony rozwoju i funkcjonowania dziecka. W praktyce sprowadza się to do obniżenia wymagań w pewnych zakresach np. ortografii (nie obniża się oceny jeśli praca w innych aspektach praca jest dobrze przygotowana), w innych zaś zakresach wymagania powinny być zwiększone. Dotyczy to np. znajomości zasad pisowni.

zespół procesów, dzięki którym odbieramy informacje z otoczenia oraz stosunki między nimi, a więc odzwierciedlamy w naszej psychice to, co nas otacza. W czytaniu i pisaniu biorą udział takie procesy poznawcze jak: uwaga, pamięć, wrażenia i spostrzeżenia wzrokowe, słuchowo-językowe, dotykowe, kinestetyczne, orientacja w schemacie ciała i kierunkach w przestrzeni.